euphoria, not for sale anymore

Archive

Σε είδα

ποντίκι

είμαι ένα ποντίκι, ένα ποντίκι σου λέω, μαλάκαμου τρέφομαι κρυφά με τα ψίχουλα από μπαγιάτικο ψωμί που πέφτουν στην κουζίνα σου, με το μουχλιασμένο τυρί που είχες βάλει στη φάκα τότε που άρχισε να ουρλιάζει η γκόμενα που σου έφερε η μάνα σου για νύφη κι εσύ υπό άλλες συνθήκες δεν θα της έλεγες ούτε καλημέρα στο κυλικείο της εφορίας. την έφερες όμως τελικά στο σπίτι, «την φόρτωσες» βασικά. άτιμες καύλες, σκοτώσατε τις καλύτερες μας επιθυμίες.

 

και τα ποντίκια έχουν καύλες, μπορεί και επιθυμίες, βασικά οι κάυλες και επιθυμίες μάλλον ταυτίζονται. Δεν έχουν όμως αναμνήσεις, ή μπορει και να έχουν, στην τελική μπορει να μην έχουν καν αμφιβολίες.

 

σημασία πιά έχουν οι καύλες, μόνο οι κάυλες. γαμημένες καύλες, μας κάνετε να τρώμε μόνο πολλά ψίχουλα.

 

δεν είμαι μόνο εγώ ποντίκι, δεν τρώω μόνο εγώ ψίχουλα και μουχλιασμένα τυριά γυρνώντας από (        ), δεν απασχολούν μόνο εμένα οι καύλες, δεν είμαι το μόνο που προσπαθεί αντικαταστήσει παρελθοντικούς ισορροπώντας ανάμεσα σε φάκες, ή ακόμα και σε φακές. κάυλες που συχνά δεν είναι καύλες.

 

«εθνική άμυνα και κατεχάκη»

 τρώω ψίχουλα. σαν κι εκείνο το βράδυ που καθόμασταν κι οι τρεις κατάχαμα στο διάζωμα μπροστά απ’την καντίνα στη Μιχαλακοπούλου. ψίχουλα σαν εκείνα το σαββατόβραδα του τέλους της (          ) ρε ποντικαράδες, ψίχουλο και τα γαμημένα τα ταξίδια στην αθήνα, ψίχουλο και τα τρένα και τα αεροπλάνα στις ευρώπες. ψίχουλο ήταν ακόμα και το πρώτο σου/μου/μας χειρουργείο.

 

 κανένας δεν ξαναβρήκε το δρόμο αφήνοντας ψίχουλα πίσω. κάπου χάθηκε όπως μας λέγανε μικροί.

 

«εμένα όμως μ’αρέσει και το πάτωμα» αλέξανδρε

Τίποτα δεν τέλειωσε

-Έλα που είσαι;” 
-Σπίτι με τον Σπύρο και βλέπουμε ταινία εσύ
- Τώρα γυρνάω από Πρέβεζα, σε λίγο φτάνω

Μπαίνεις σπίτι, βγάζεις παπούτσια, πριν καν δώσεις ένα χάδι για καλησπέρα χτυπάει το τηλέφωνο, ο προωτοετής που έψηνες για να μπει στο σχήμα:

-Σκοτώσαν οι μπάτσοι ένα παιδί στα Εξάρχεια, μαζευόμαστε αντιβίωση, το λάιβ του Javaspa ακυρώνεται.

-Α.. οκ κατεβαίνουμε

Κι έτσι ξεκίνησαν όλα. Και δεν έχουν τελειώσει ακόμα…

Μπορεί να είμαστε μακριά, μπορεί να λείπει ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Αλλά είμαστε εκεί, και θα είμαστε εκεί  γιατί η αξιοπρέπεια διαμόρφωσε το υποσυνειδητό μας η αλληλεγγύη τα χέρια μας και η αντίσταση τις ρυτίδες μας.

Είμαστε εκεί γιατί ήμασταν πάντα εκεί.

Και θα ξανάρθουμε.

Το περιθώριο, ξεφεύγει του περιθωρίου

Το πιο τρομακτικό με το περιστατικό Κασσιδιάρη, δεν είναι ούτε η ίδια η φασιστική βία για την οποία παριστάνουμε όλοι τους σοκαρισμένους, ούτε τα περί “καλά της έκανε” λεγόμενα από μια μερίδα του πληθυσμού. Εξάλλου, τα παραπαίδια του εμφυλίου ποτέ δεν έπαψαν να υπάρχουν στην ελληνική κοινωνία.

Το πιο τρομακτικό δυστυχώς, είναι η άποψη εκείνη που άρχισε να εκστομίζεται στα κρυφά αρχικά και στα πιο φανερά αργότερα, που λέει ότι “του τη στήσανε του παιδιού”. Ο Κασσιδιάρης λοιπόν, παρουσιάζεται σαν ένας αφελής, ο οποίος χωρίς να έχει εμπειρία από τηλεοπτικά πάνελ και μη ελεγχόμενες δημόσιες εμφανίσεις, δεν κατάφερε να ελέγξει τον εαυτό του, ύστερα από μια σχεδιασμένη επίθεση των δυνάμεων του “συστήματος”.

Η επίθεση από τη μία αναλύεται με όρους συμπεριφορικούς και όχι πολιτικούς. Για μερικούς το θέμα δεν είναι ότι ένας φασίστας δεν μπορεί ιδεολογικά, να αποδεχτεί την έννοια του διαλόγου και γι’ αυτό και χρησιμοποιεί φυσική βία, αλλά ότι η αντίδραση του αυτή ήταν μια ατυχής συμπεριφορά απέναντι σε μια συντονισμένη επίθεση. Παραβλέπεται η ουσία του φασισμού, το γεγονός αναλύεται με τηλεοπτικούς όρους και οι εκπρόσωποι της αριστεράς, παρουσιάζονται σαν εκπρόσωπου του «συστήματος»

Από την άλλη, η έως τώρα ακροδεξιά άποψη ότι “μας κυβερνά το παρακράτος των μαρξιστών” αρχίζει και δειλά δειλά φεύγει από το περιθώριο και παλεύει με αξιώσεις να μπει στη σφαίρα της κυρίαρχης ιδεολογίας. Η θέση αυτή αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο της ακροδεξιάς ρητορείας τα τελευταία δέκα χρόνια τουλάχιστον, κυρίως σαν κομμάτι μιας προσπάθειας να εμφανιστεί η ακροδεξιά σαν μια αντισυστημική δύναμη. Οι αντιφάσεις όμως που δημιούργησε η όλη διαδικασία της κρίσης, και η ανάγκη του κυρίαρχου συνασπισμού εξουσίας να επιβιώσει, οδήγησαν στην υιοθέτηση της παραπάνω θέσης, από κομμάτια της παραδοσιακής δεξιάς και του “κέντρου” τα οποία τόσα χρόνια προσπαθούσαν να συνδέσουν τον εαυτό τους με τον “φιλελευθερισμό”. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι η κυρίαρχη ανάλυση περί κρίσης των αστών δημοσιολογούντων, με προεξάρχοντα τον κ. Μανδραβέλη καταλήγει προς τη θέση αυτή.Η “παλαβή αριστερά που μας έφερε μέχρι εδώ”, είναι το νεοφιλελεύθερο ρητορικό ισοδύναμο του ακροδεξιού “μαρξιστικού παρακράτους”

Το περιθώριο, βγαίνει από το περιθώριο και αρχίζει να φλερτάρει με την κυρίαρχη ιδεολογία. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Το αβγό του φιδιού ξαναλειτουργεί σαν συστημική εφεδρεία.

Το μόνο που μένει σε όλους εμάς, είναι να αποδείξουμε ότι αυτή τη φορά η ιστορία θα επαναληφθεί μοναχά σαν μια φάρσα.

DrHalxx

Gosh (Taken with instagram)
Ποιό χρέος κσι μαλακίες (Taken with instagram)
Καρδαμύλη #greece  (Taken with instagram)
Street art a la grecque #greekrevolution #15jgr #25mgr (Taken with instagram)
Στρητ αρτ ουγκαμπουγκα